poniedziałek, 30 października 2017

Wakacyjnie

Mamy koniec października, a ja dopiero teraz zabieram się za opis naszych wakacyjnych wojaży. Siadałam już do tego z 7 razy, ale zawsze było coś ważniejszego do zrobienia na już, albo na wczoraj, albo dziecko me kochane miało inne plany. Początkowo chcieliśmy spędzić urlop w Grecji. tak typowo, jakiś dobry hotel z opcją all in. Jednak nasze wymagania okazały się trochę wygórowane. Hotele które nam się  podobały osiągały takie ceny jak 2 tygodniowy pobyt w Azji, więc olaliśmy temat. W miedzy czasie okazało się że rodzice Ł wraz z jego siostrą z dzieciakami jadą w sierpniu na tydzień na Mazury. To była szybka decyzja. Jedziemy z nimi. Znaleźliśmy sobie domek i już wakacje było zarezerwowane. Mam mieszane uczucia co do tego wyjazdu. Z jednej strony było super, bo Nelcia złapała kontakt z dziadkami ( nie wrzeszczy już na ich widok), mieliśmy trochę czasu we dwoje, a dziecko było pod czułą opieką dziadków lub cioci. Z drugiej strony jadąc na Mazury, do lasu nad jezioro mieliśmy nadzieję na wypoczynek w ciszy. Zresztą opis domku wprowadził nas trochę w błąd,a trochę nie doczytaliśmy o okolicy. Było napisane że są dwa domki w lesie na  dość dużej działce jakieś 300m od jeziora. I faktycznie tak było, ale nie napisali już ze zaraz obok są dwa duże ośrodki letniskowe i chyba ze 100 takich domków, a że ludzie są różni i przyjeżdżając do lasu niekoniecznie chcą wypoczywać w ciszy to było raczej dość głośno. Z jednego domku krzyki i śmiechy po nocach, z innego muzyka na cały regulator, a do innego co chwile ktoś przyjeżdżał i odjeżdżał i lubił sobie pogazować. Ciszy to my tam nie zaznaliśmy :) Spacery były super, po lesie nad jeziorem. No bajka po protu. Nawet pogoda nam dopisała. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie brak komarów. Przez 7 dni widziałam jednego.
Gdy mieliśmy już ogarnięte wakacje na Mazurach po rozmowach z kilkoma osobami zaczął nas kusić jeszcze jeden wyjazd wakacyjny. Gdzieś gdzie będzie ciepło. Nasze myśli kręciły się wokół chorwackiej wysypy Pag. Byliśmy tam na wakacjach 4 lata temu i było super. Ze Ślaska jest tam niecałe 1000 km. Napisaliśmy maila do właścicielki apartamentu w którym byliśmy poprzednio. Miała wolne miejsce i tadam pojechaliśmy :D Trochę bałam się tej drogi z Nelcią, ale zaskoczyła mnie niesamowicie. W obie strony jechaliśmy nocą.  W tamtą stronę z jedną pobudką na karmienie, a z powrotem przyjechaliśmy w jednym kawałku i dziecko przespało całą drogę! Tak poza tym to mieliśmy obawę że w środku nocy utkniemy w Słoweni, bo okazuje się, że tam mało która stacja benzynowa jest czynna 24hW szoku byliśmy.
Te dwa tygodnie w Chorwacji były boskie. Nie było to to samo co bez dziecka, ale i tak było super. Praktycznie każdego dnia byliśmy na plaży, dużo spacerowaliśmy i zasadniczo pełen relaks. Tylko pod koniec naszego pobytu pogoda już raczej bardziej spacerowa niż plażowa, ale spacery wzdłuż wzburzonego morza też mają swój urok. Zasadniczo to trafiliśmy idealnie bo już było po sezonie, więc malutko ludzi co równa się ciszy i spokojowi. Minusem było to iż większość restauracji i kawiarni była już pozamykana, ale nam to nie przeszkadzało. To jest zasadniczo dość specyficzna wyspa, dość kamienista i niezbyt duża. Gdy chcieliśmy wysłać kartkę urodzinową to znaczka pocztowego szukaliśmy 4 dni, a poczta w miasteczku była w jakimś budynku-ruderze i czynna była od 11 do 13. Gdy teraz wspominam jak było fajnie to aż mi przykro że kolejny taki dłuższy wyjazd we troje to nie wcześniej jak na wiosnę.
A na koniec trochę zdjęć.












niedziela, 22 października 2017

Zbyt krótka doba

Po powrocie z wakacji (gdzieś miesiąc temu) przestałam panować nad czasem. Na nic czasu nie mam. Tak swoją drogą to wpis o wakacjach się pisze, chyba z 5 razy już do niego siadałam.

Moje przesypiające całe noce dziecko ktoś mi chyba podmienił na drodze Chorwacja-Polska, bo od powrotu ani jedna noc nie była przespana w kawałku. Przeważnie to są 2-3 pobudki. Wiem, że są dzieci u których to jest niewiele, ale my się już przyzwyczailiśmy do trochę innego trybu spania ;) No i Nelcia nie lubi być sama. Gdy leży na ziemi i bawi się zabawkami (ostatnio hitem jest smoczek - ale jako gryzak) i ja siedzę/leże/stoję obok to jest cudnie, wystarczy że zniknę jej z oczu np. schylając się do szafki w kuchni, czy idąc do ubikacji to wrzask jest niemiłosierny. No i nasze dziecko kochane dba o to by tata nie zaspał do pracy i każdy dzień rozpoczynamy przed 6 rano. Pod koniec września zmieniliśmy gondole na spacerówkę i od tego czasu spacery to raczej nie jest nasza ulubiona forma spędzania czasu. Wystarczy dodać że czasem Nela w spacerówce jeździ leżąc na brzuchu bo każda inna pozycja to jest wrzask, płacz i łzy. Natomiast nadal uwielbia wodę, kąpiele to istna przyjemność. Zresztą co niedziele jeździmy na basen i tam to jest radość dopiero. Dzisiaj nawet nurkowała, co pomimo moich obaw nie zrobiło na niej absolutnie żadnego wrażenia. Nawet nie stęknęła.

Jest mnie tutaj zdecydowanie za mało. Nie mam nawet czasu czytać czy komentować wpisów u kogoś, a co dopiero napisać coś u siebie, ale muszę się jakoś ogarnąć. Wynika to z tego że nałożyło nam się mnóstwo spraw do załatwienia, więc praktycznie cały dzień jestem sama w domu z Nelą, a wieczorami to trzeba trochę ogarnąć mieszkanie, obgadać pewne sprawy z Ł, poczytać, poszukać, podjąć mnóstwo ważnych decyzji. Budowa domu plus małe dziecko, a do tego Ł. ma jeszcze w weekendy zajęcia na uczelni (zachciało mu się drugi kierunek studiować - jeszcze 3 semestry i koniec) to raczej nie jest najszczęśliwsze połączenie. Trochę to wszystko przytłaczające, zwłaszcza że te domowe sprawy to głównie na papierze się dzieją, budowa rusza wiosną, ale ilość decyzji do podjęcia jest przytłaczająca.

Trochę dziś taki misz masz powstaje, ale trudno. U siebie jestem to mi wolno :) Jeszcze o jedzeniu będzie. Nela zaczęła jeść coś innego niż mleko. Ma swoje krzesełko, w którym uwielbia siedzieć ( na wakacjach zaczęła siadać) i jedzenie zasadniczo jej smakuje. Warzywa, mięsko, kaszki i owocki wcina aż się jej uszy trzęsą. Jedyne co to do jabłka jest sceptycznie nastawiona i grymasi. Początkowo próbowaliśmy blw, oj jaka ja byłam nakręcona. Żadnych papek, żadnych łyżeczek, żadnego karmienia. O tak było by pięknie! Dziecko me o ile każdą zabawkę i inną rzecz bardzo chętnie i nieustanie wkłada do buzi i trafia do niej bez problemu to jedzenia już sama nie weźmie. Do tego jedzenie w kawałkach to hmm wypluwa jak katapulta z miną w stylu czy ty kobieto oszalałaś?! Do tego stopnia że gdy dostała krem z dyni z mięciutkim ryżem, była wstanie tak to zjeść że zupka zjedzona a biały wylizany ryż wypluty. No, ale się nie poddaję i codziennie próbuje jej dać coś co nie jest papką.